رفتارهای ضد تقوی

رفتارهای ضد تقوی



(مردى از امام در خواست اندرز كرد) و درود خدا بر او، فرمود:


از كسانى مباش كه بدون عمل صالح به آخرت اميدوار است،

و توبه را با آرزوهاى دراز به تأخير مى اندازد.

در دنيا چونان زاهدان، سخن مى گويد،

اما در رفتار همانند دنيا پرستان است،

اگر نعمت ها به او برسد سير نمى شود،

و در محروميّت قناعت ندارد،

از آنچه به او رسيد شكر گزار نيست،

و از آنچه مانده زياده طلب است.

ديگران را پرهيز مى دهد اما خود پروا ندارد

به فرمانبردارى امر مى كند اما خود فرمان نمى برد،

نيكوكاران را دوست دارد، اما رفتارشان را ندارد.

گناهكاران را دشمن دارد اما خود يكى از گناهكاران است،

و با گناهان فراوان مرگ را دوست نمى دارد،

اما در آنچه كه مرگ را ناخوشايند ساخت پافشارى دارد.

اگر بيمار شود پشيمان مى شود،

و اگر تندرست باشد سرگرم خوشگذرانى هاست

در سلامت مغرور و در گرفتارى نا اميد است

اگر مصيبتى به او رسد به زارى خدا را مى خواند.

اگر به گشايش دست يافت مغرورانه از خدا روى بر مى گرداند،

نفس به نيروى گمان ناروا، بر او چيرگى دارد،

و او با قدرت يقين بر نفس چيره نمى گردد.

براى ديگران كه گناهى كمتر از او دارند نگران،

و بيش از آنچه كه عمل كرده اميدوار است.

اگر بى نياز گردد مست و مغرور شود،

و اگر تهيدست گردد، مأيوس و سست شود.

چون كار كند در آن كوتاهى ورزد،

و چون چيزى خواهد زياده روى نمايد،

چون در برابر شهوت قرار گيرد گناه را بر گزيده،

توبه را به تأخير اندازد،

و چون رنجى به او رسد از راه ملت اسلام دورى گزيند،

عبرت آموزى را طرح مى كند امّا خود عبرت نمى گيرد

در پند دادن مبالغه مى كند امّا خود پند پذير نمى باشد.

سخن بسيار مى گويد، امّا كردار خوب او اندك است

براى دنياى زودگذر تلاش و رقابت دارد

امّا براى آخرت جاويدان آسان مى گذرد

سود را زيان، و زيان را سود مى پندارد

از مرگ هراسناك است امّا فرصت را از دست مى دهد.

گناه ديگرى را بزرگ مى شمارد،

امّا گناهان بزرگ خود را كوچك مى پندارد،

طاعت ديگران را كوچك و طاعت خود را بزرگ مى داند

مردم را سرزنش مى كند، امّا خود را نكوهش نكرده با خود رياكارانه بر خورد مى كند

خوشگذرانى با سرمايه داران را بيشتر از ياد خدا با مستمندان دوست دارد،

به نفع خود بر زيان ديگران حكم مى كند

امّا هرگز به نفع ديگران بر زيان خود حكم نخواهد كرد.

ديگران را هدايت امّا خود را گمراه مى كند،

ديگران از او اطاعت مى كنند، و او مخالفت مى ورزد،

حق خود را به تمام مى گيرد امّا حق ديگران را به كمال نمى دهد،

از غير خدا مى ترسد، امّا از پروردگار خود نمى ترسد.

 

(سید رضی مى گويد: اگر در نهج البلاغه جز اين حكمت وجود نداشت، همين يك حكمت براى اندرز دادن كافى بود. اين سخن، حكمتى رسا، و عامل بينايى انسان آگاه، و عبرت آموز صاحب انديشه است).

.

حکمت 150

نهج البلاغه

.

موسسه اهل البیت

ستاد احیا فرهنگ مهدویت

موضوعات: ◀حکمت ها, ✔مطلب ندارد, رفتارهای ضد تقوی
[سه شنبه 1399-07-15] [ 10:09:00 ب.ظ ]