✒ ” در آن هنگام که شادی ها و اطمینان و کرنش ما به غیر خداوند از حد می گذرد… پس از لحظه ای خود را در سراشیبی نوعی از اندوه و یاس مبهم که برای آن نیز علت روشنی را نمی بینیم در میابیم.
هیچ می دانید آن لحظه چه بوده است؟!
این همان لحظه ای است که روح بدون اینکه ما را آگاه سازد، سوی دیگر این جهان پناهنده گشته و با نیایش اسرار آمیزی گفته است:
“خداوندا! این انسان ضعیف، خود را در بادهای هیجان شادی ها و اطمینان به غیر از تو از دست داده است و اینک از گم کردن خود اندوهناک است . عنایتی فرما و او را بار دیگر به سوی خویش باز گردان.”

عارفه عابده بانو امین

برگرفته از کتاب؛ زندگانی بانوی ایرانی

ای درد اگر تو نماینده خدایی که برای آزمایش من قدم به زمین گذاشته ای تو را می پرستم تو را در آغوش می کشم و هیچ گاه شکوه نمی کنم.
بگذار بند بندم از هم بگسلد، هستیم در آتش درد بسوزد و خاکسترم به باد سپرده شود باز هم صبر می کنم و خدای بزرگ را عاشقانه می پرستم.
ای خدا این آزمایش های دردناکی که فرا راه من قرار داده ای این شکنجه های کشنده ای را که بر من روا داشته ای همه را می پذیرم.
خدایا با غم و درد انس گرفته ام. آتش بر من سلامت شده و شکست و ناملایمات عادی گشته است.
خطر و مرگ ، دوستان صادق من شده اند از ملاقاتشان لذت می برم و مصاحبتشان را آرزو می کنم.
خدایا، کودک که بودم از بلندی آسمان و ستارگان درخشنده اش لذت می بردم اما امروز از آسمان لذت می برم زیرا بدون آن خفه می شوم زیرا اگر وسعت و عظمت آن از شدت درد روحیم نکاهد دیگر خفه می شوم.

مناجات نامه شهید چمران

ادامه »

از تو می خواهم به حق خاصان از فرشتگانت و شایستگان از بندگانت که برای ما سپری قرار دهی که ؛
ما را از هلاکت ها برهاند.
و از آفات برکنار دارد
و از بلاهای سخت نگهداری کند
و هم اینکه آرامش خود را بر ما نازل کنی
و چهره های ما را به انوار محبتت پر فروغ گروانی
و ما را در پناهگاه محکمت پناه دهی

یا ارحم الراحمین

منجات خمسه عشره ؛ چهاردهم

از هر لذتی به جز ذکر تو
از هر آسایشی جز همدمی با تو
از هر شادمانی به غیر قرب تو
و از شغلی جز طاعت تو، پوزش میطلبم.

مناجات خمسه عشر، سیزدهم