شناخت صفات خدا و ماهیت اسلام از نظر امام علی

(نوشته اند كه اين سخنرانى را در روزهاى اوّل خلافت در سال 35 هجرى در مدينه ايراد فرمود)

 

 خداشناسى (شناخت صفات خدا)


ستايش خداوندى را كه با آفرينش بندگان، بر هستى خود راهنمايى فرمود،

و آفرينش پديده هاى نو، بر ازلى بودن او گواه است،

و شباهت داشتن مخلوقات به يكديگر دليل است كه او همتايى ندارد،

حواس بشرى ذات او را درك نمى كند،

و پوشش ها او را پنهان نمى سازد،

زيرا سازنده و ساخته شده، فراگيرنده و فرا گرفته، پروردگار و پرورده، يكسان نيستند.

يگانه است نه از روى عدد،

آفريننده است نه با حركت و تحمّل رنج،

شنواست بدون وسيله شنوايى،

و بيناست بى آن كه چشم گشايد و بر هم نهد،

در همه جا حاضر است نه آن كه با چيزى تماس گيرد،

و از همه چيز جداست، نه اينكه فاصله بين او و موجودات باشد،

آشكار است نه با مشاهده چشم،

پنهان است نه به خاطر كوچكى و ظرافت،

از موجودات جداست كه بر آنها چيره و تواناست،

و هر چيزى جز او برابرش خاضع و بازگشت آن به سوى خداست.

آن كه خدا را وصف كند، محدودش كرده،

و آن كه محدودش كند، او را به شمارش آورده،

و آن كه خدا را به شمارش آورد، ازليّت او را باطل كرده است،

و كسى كه بگويد: خدا چگونه است او را توصيف كرده،

و هر كه بگويد: خدا كجاست مكان براى او قائل شده است.
خدا عالم بود آنگاه كه معلومى وجود نداشت،

پرورنده بود آنگاه كه پديده اى نبود،

و توانا بود آنگاه كه توانايى نبود.

 

 وصف امامان دوازده گانه 


همانا طلوع كننده اى آشكار شد،

و درخشنده اى درخشيد

و آشكار شونده اى آشكار گرديد،

و آن كه از جادّه حق منحرف شد به راه راست بازگشت،

خداوند گروهى را به گروهى تبديل،

و روزى را برابر روزى قرار داد،

و ما چونان مانده در خشكسالان كه در انتظار بارانند، انتظار چنين روزى را مى كشيديم.

همانا امامان دين، از طرف خدا، تدبير كنندگان امور مردم،

و كارگزاران آگاه بندگانند،

كسى به بهشت نمى رود جز آن كه آنان را شناخته، و آنان او را بشناسند،

و كسى در جهنّم سرنگون نگردد جز آن كه منكر آنان باشد و امامان دين هم وى را نپذيرند.

 

 ويژگى هاى اسلام


همانا خداى متعال شما را به اسلام اختصاص داد و براى اسلام برگزيد،

زيرا اسلام نامى از سلامت است،

و فراهم كننده كرامت جامعه مى باشد،

راه روشن آن را خدا برگزيد،

و حجّت هاى آن را روشن گردانيد.

اسلام ظاهرش علم، و باطنش حكمت است،

نو آورى هاى آن پايان نگيرد و شگفتى هايش تمام نمى شود.

در اسلام بركات و خيرات چونان سرزمين هاى پر گياه در اوّل بهاران فراوان است،

و چراغهاى روشنى بخش تاريكى ها فراوان دارد،

كه در نيكى ها جز با كليدهاى اسلام باز نشود،

و تاريكى ها را جز با چراغ هاى آن روشنايى نمى توان بخشيد،

مرزهايش محفوظ،

و چراگاه هايش را خود نگهبان است،

هر درمان خواهى را درمان، و هر بى نيازى طلبى را كافى است.

.

خطبه 152

نهج البلاغه

.

موسسه اهل البیت

 

موضوعات: ✔مطلب ندارد
[چهارشنبه 1399-05-22] [ 03:56:00 ب.ظ ]