شخصی که محبوب امام علی بود
در گذشته برادرى دينى داشتم كه در چشم من بزرگ مقدار بود
چون دنياى حرام در چشم او بى ارزش مى نمود،
و از شكم بارگى دور بود،
پس آنچه را نمى يافت آرزو نمى كرد،
و آنچه را مى يافت زياده روى نداشت.
در بيشتر عمرش ساكت بود،
امّا گاهى كه لب به سخن مى گشود بر ديگر سخنوران برترى داشت،
و تشنگى پرسش كنندگان را فرو مى نشاند.
به ظاهر ناتوان و مستضعف مى نمود،
امّا در برخورد جدّى چونان شير پيشه مى خروشيد،
يا چون مار بيابانى به حركت در مى آمد.
تا پيش قاضى نمى رفت دليلى مطرح نمى كرد،
و كسى را كه عذرى داشت سرزنش نمى كرد، تا آن كه عذر او را مى شنيد.
از درد شكوه نمى كرد، مگر پس از تندرستى و بهبودى،
آنچه عمل مى كرد مى گفت،
و بدانچه عمل نمى كرد چيزى نمى گفت،
اگر در سخن گفتن بر او پيشى مى گرفتند در سكوت مغلوب نمى گرديد.
و بر شنيدن بيشتر از سخن گفتن حريص بود.
اگر بر سر دو راهى دو كار قرار مى گرفت،
مى انديشيد كه كدام يك با خواسته نفس نزديك تر است با آن مخالفت مى كرد.
پس بر شما باد روى آوردن به اينگونه از ارزش هاى اخلاقى،
و با يكديگر در كسب آنها رقابت كنيد،
و اگر نتوانستيد،
بدانيد كه به دست آوردن برخى از آن ارزش هاى اخلاقى بهتر از رها كردن همه است.
.
حکمت 289
نهج البلاغه
.
موسسه اهل البیت
ستاد احیا فرهنگ مهدویت
