(اين سخنرانى پس از جنگ نهروان در سال 38 هجرى در كوفه ايراد شد)

خبر از حوادث آينده در امت اسلامی

آگاه باشيد!

آنان كه پدر و مادرم فدايشان باد، از كسانى هستند كه در آسمان ها معروف، و در زمين گمنامند.

هان اى مردم!

در آينده پشت كردن روزگار خوش،

و قطع شدن پيوندها،

و روى كار آمدن خردسالان را انتظار كشيد،

و اين روزگارى است كه ضربات شمشير بر مؤمن آسان تر از يافتن مال حلال است،

روزگارى كه پاداش گيرنده از دهنده بيشتر است.

و آن روزگارى كه بى نوشيدن شراب مست مى شويد، با فراوانى نعمت ها،

بدون اجبار سوگند مى خوريد،

و نه از روى ناچارى دروغ مى گوييد.

و آن روزگارى است كه بلاها شما را مى گزد، چونان گزيدن و زخم كردن دوش شتران از پالان.

آه! آن رنج و اندوه چقدر طولانى، و اميد گشايش چقدر دور است.

نحوه برخورد با فتنه ها (اطاعت از رهبری)

اى مردم مهار بار سنگين گناهان را رها كنيد،

و امام خود را تنها مگذاريد،

كه در آينده خود را سرزنش مى كنيد.

خود را در آتش فتنه اى كه پيشاپيش افروخته ايد نيفكنيد،

راه خود گيريد،

و از راهى كه به سوى فتنه ها كشانده مى شود دورى كنيد.

به جانم سوگند!

كه مؤمن در شعله آن فتنه ها نابود شود.

امّا مدّعيان دروغين اسلام در امان خواهند بود.

علی از زبان علی

همانا من در ميان شما چونان چراغ درخشنده در تاريكى هستم،

كه هر كس به آن روى مى آورد از نورش بهرمند مى گردد.

اى مردم!

سخنان مرا بشنويد،

و به خوبى حفظ كنيد،

گوش دل خود را باز كنيد تا گفته هاى مرا بفهميد.

.

خطبه ۱۸۷

نهج البلاغه

.

موسسه اهل البیت

خداشناسی

ستايش خداوندى را كه اوّل هر نخستين است

و آخر هر گونه آخرى،

چون پيش از او چيزى نيست.

بايد كه ابتدايى نداشته باشد،

و چون پس از او چيزى نيست پس پايانى نخواهد داشت،

و گواهى مى دهم كه جز او خدايى نيست،

و خدا يكى است، آن گواهى كه با درون و برون و قلب و زبان، هماهنگ باشد.

علی از زبان علی

اى مردم دشمنى و مخالفت با من، شما را تا مرز گناه نراند،

و نافرمانى از من شما را به پيروى از هواى نفس نكشاند، و به هنگام شنيدن سخن من، به گوشه چشم، يكديگر را ننگريد.

معاویه و خبر از حوادث خونين آينده

سوگند به آن كس كه دانه را شكافت، و جانداران را آفريد،

آنچه به شما خبر مى دهم از پيامبر امّى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است، نه گوينده دروغ گفت و نه شنونده نا آگاه بود.

گويا مى بينم شخص سخت گمراهى را كه از شام فرياد زند

و بتازد و پرچم هاى خود را در اطراف كوفه بپراكند،

و چون دهان گشايد و سركشى كند

و جاى پايش بر زمين محكم گردد،

فتنه فرزند خويش را به دندان گيرد و آتش جنگ شعله ور شود.

روزها با چهره عبوس و گرفته ظاهر شوند

و شب و روز با رنج و اندوه بگذرند.

و آنگاه كه كشتزار او به بار نشست،

و ميوه او آب دار شد،

و چون شتر مست خروشيد،

و چون برق درخشيد،

پرچم هاى سپاه فتنه از هر سو به اهتزاز در آيد

 و چونان شب تار و درياى متلاطم به مردم روى آورند.

از آن بيشتر، چه طوفانهاى سختى كه شهر كوفه را بشكافد،

و چه تند بادهايى كه بر آن وزيدن گيرد،

و به زودى دستجات مختلف به جان يكديگر يورش آورند:

آنها كه بر سر پا ايستاده اند درو شوند، و آنها كه بر زمين افتادند لگد مال گردند.

ادامه »