?بار خدایا!درود بفرست بر محمد و خاندان او

دفع مکردشمن را به ایشان بیاموز .
به مدافعان مرزهاهر چه نمی شناسند بشناسان
و ایشان را هر چه نمی دانند بیاموز
وچشمانشان را بر هر چه نمی بینند بگشای.

? و چون با دشمنان رویاروی شوند،یاد دنیای مکار فریبنده از خاطرشان بزدای
و هوس حطام فتنه انگیز این جهانی از دلشان محو کن
و بهشت را پیش چشم ایشان دار و آن مساکن جاوید و آن منازل کریم و آن حوران خوبروی وآن جویباران سرشار از آشامیدنیهای نغز و گوارا و آن درختان سر فرو داشته و بارور از میوه های گونه گون بهشتی را به آنان بنمای،تاهوای پشت کردن به دشمن در دل هیچ یک از ایشان نجنبد و خیال گریختن از هماورد از خاطر کس نگذرد

?مسلمانان هر ثغری را برای نبرد با مشرکانی که در برابرایشانند بسیج فرمای
و آنان را به گروههایی از ملائکه که پی در پی،ازپس هم،به یاریشان فرود می آیند یاری نمای،تا دشمنان تو را تا آنجا که خاک زمین به پایان می رسد به کشتن و اسیر کردن واپس رانند،یا آنکه مشرکان اقرار کنند که تویی الله،آن خدای که جز او خدایی نیست،یکتاو بی انباز .

?هر گاه با دشمن تو و دشمن خود مصاف در پیوندد،شمارهماوردان در چشمش اندک آور و هیبتشان در دلش خرد بنمای.
او را بردشمن چیره گردان و دشمن را بر او چیره مگردان.

?و اگر خواهی زندگی اش را به نیکبختی پایان دهی و به خلعت شهادتش بنوازی،چنان کن که شهادت او پس از آن باشد که دشمنت را هلاک ساخته باشد یا به بند اسارت آورده باشد و اطراف بلاد اسلامیان از تجاوز خصم ایمن گردیده باشد و دشمنان تو پشت کرده روی به هزیمت نهاده باشند.
.
.
دعای27
صحیفه سجادیه
.
.

?ای خداوند

مشرکان را به مشرکان مشغول دار تا از تطاول بر بلاد اسلامیان باز مانند
و از شمار ایشان بکاه تا از شمار مسلمانان نکاهند.
میانشان جدایی افکن تا بر ضد مسلمانان متحد شدن نتوانند.
آرامش از دلشان و نیرومندی از تنشان دور کن
و اندیشه هر حیله و نیرنگ از قلوبشان بپرداز.

?به هنگام نبرد با مردان ما دست وپایشان سست گردان و در دلشان بیم افکن تا از جدال و آویز باسلحشوران اسلام عاجز آیند.
لشکری از ملائکه خود،همراه با خشم وعذاب خود بر سرشان فرست،آن سان که در جنگ بدر فرستادی،تارگ حیاتشان قطع کنی و جاه و جلالشان از میان ببری و جمعشان پراکنده سازی.

?آبهاشان را به وبا بیالای و طعامشان به دردها بیامیز
وشهرهاشان در زمین فرو بر و پی در پی سنگ بلا بر سرزمینشان ببار
و آن را به قحطسال دچار کن و توشه و زادشان را در بی باران ترین وخشک ترین و دورترین زمینها قرار ده،

?پناهگاههای زمین به رویشان سدکن و به گرسنگی مداوم و بیماری دردناک مبتلایشان گردان.
میان دشمنان و سلاحهایشان جدایی افکن و بنددلشان بگسل
و چنان کن که میان ایشان و زاد و توشه ایشان فاصله ای بزرگ پدید آید
و در راه سرگشته و حیرانشان گردان و آن سان کن که راه خویش گم کنند.

دشمنانشان را راه مدد بربند
و ازشمارشان بکاه
و قلوبشان لبریز از وحشت نمای
و دستشان از تطاول کوتاه کن و زبانشان از گفتن به بند آر
و چنان کن که شکست ایشان سبب پراکندگی و عبرت آن کسان گردد که از پی شان می آیند و چون ایشان را به خواری در افکنی از آن پس هیچ لشکر انگیز طمع در ستیز با مانکند.

?زنانشان از زادن سترون دار و مردانشان را از آب پشت بخشکان و نسل چارپایان و ستورانشان منقطع گردان.
آسمانشان رامفرمای که بر آنان قطره ای ببارد و زمینشان را مفرمای که گیاهی برویاند.
.
.
دعای 27
صحیفه سجادیه
.
.
.
.