?"يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا قِيلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوا فِي الْمَجَالِسِ فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَكُمْ ۖ وَإِذَا قِيلَ انْشُزُوا فَانْشُزُوا يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ ۚ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ” 11/مجادله

ای اهل ایمان، هرگاه شما را گفتند که در مجالس خود جای را (بر یکدیگر) فراخ دارید، جای باز کنید تا خدا بر توسعه (مکان و مقام و منزلت) شما بیفزاید و هرگاه گفتند که از جای خود (برای توسعه مجلس یا کار خیر دیگری) برخیزید، برخیزید، تا خدا مقام اهل ایمان و دانشمندان شما را (در دو جهان) رفیع گرداند، و خدا به هر چه کنید به همه آگاه است.

✔پیام ها

1- ايمان شرايط و لوازمى دارد كه بايد رعايت گردد. يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا …
2- جا دادن و احترام به تازه واردان، يك ارزش است. فَافْسَحُوا … فَانْشُزُوا

3- جا دادن به ديگران در هر مجلسى كه باشد لازم است. «فِي الْمَجالِسِ»
4- عمل به دستورات خداوند، زمينه براى دريافت پاداش‌هاى بيشتر است.
«فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَكُمْ»

5- گشايش در كار ديگران، سبب گشايش خداوند در امور شماست. «فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَكُمْ» پاداش الهى با عمل متناسب است. گشايش، گشايش مى‌آورد.
6- رعايت آداب اجتماعى، حتّى در نشست و برخاست، مورد سفارش اسلام است. فَافْسَحُوا … فَانْشُزُوا

7- گاهى لازم است به احترام ورود بزرگان و دانشمندان به اهل مجلس گفته شود كه برخيزيد. «انْشُزُوا فَانْشُزُوا»
8- علم، هديه و تفضّل الهى است. أُوتُوا الْعِلْمَ‌ …

9- صاحبان علم و دانش، بايد در جامعه اسلامى از جايگاه بالا و والايى برخوردار باشند. «وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ»
10- عمل دانشمند، پاداش بيشترى دارد. «1» يَرْفَعِ اللَّهُ‌ … الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ‌

11- جا دادن‌ها و بلند شدن‌ها، خالصانه و براى خدا باشد نه به انگيزه‌هاى ديگر.
«وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ»
12- در نشست و برخاست‌ها، خدا را فراموش نكنيم. «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ»

منبع: تفسیر نور، ج9

“وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ ۚ”

?"اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ ۖ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطَامًا ۖ وَفِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٌ ۚ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ"20/حدید

بدانید که زندگانی دنیا به حقیقت بازیچه‌ای است طفلانه و لهو و عیّاشی و زیب و آرایش و تفاخر و خودستایی با یکدیگر و حرص افزودن مال و فرزندان. در مثل مانند بارانی است که گیاهی در پی آن از زمین بروید که برزگران (یا کفار دنیاپرست) را به شگفت آرد و سپس بنگری که زرد و خشک شود و بپوسد. و در عالم آخرت (دنیا طلبان را) عذاب سخت جهنم و (مؤمنان را) آمرزش و خشنودی حق نصیب است. و باری، بدانید که زندگانی دنیا جز متاع فریب و غرور چیزی نیست.

✔پیام ها

1- شناخت حقيقت دنيا، به دقّت و ژرف نگرى نياز دارد. «اعْلَمُوا»
2- قرآن، ديدگاه انسان را نسبت به دنيا تصحيح مى‌كند. و «اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا»
3- زيبايى‌هاى دنيا زودگذر است. وَ زِينَةٌ … فَتَراهُ مُصْفَرًّا

4- دنيا، همواره بهار و پاييز دارد و هرچه رنگ دنيا داشته باشد، گرفتار برگ‌ريزان است. «أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَباتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَراهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطاماً»
5- بازى وسرگرمى، ويژگى زندگى دنياست ولى اگر در مسير درست قرار نگيرد، به عذاب آخرت مى‌رسد. لَعِبٌ وَ لَهْوٌ … أَعْجَبَ الْكُفَّارَ … وَ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِيدٌ

6- زينت‌هاى دنيا مثل زيورهاى شخصى وخانه وماشين، اگر موجب فخرفروشى و تفاخر گردد، انسان را به دوزخ مى‌كشاند. زِينَةٌ وَ تَفاخُرٌ … فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِيدٌ

7- كثرت فرزند وافزايش جمعيّت، در صورتى ارزش است كه به كثرتِ دوزخيان منجر نشود و فرزندان، با تربيت درست بزرگ شوند. تَكاثُرٌ فِي‌ … الْأَوْلادِ … وَ فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِيدٌ

8- دنيا براى عده‌اى موجب فريب و كيفر است، «فِي الْآخِرَةِ عَذابٌ شَدِيدٌ» براى مؤمن، اسباب رشد و تكامل و كسب مغفرت و رضوان الهى است. أَنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا … وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ‌
9- تا لغزش‌ها برطرف نشود، دست‌يابى به رضوان الهى سخت خواهد بود.
«مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ»

10- عذاب شديد، عكس العمل كار خود انسان است، ولى آمرزش و لطف از جانب خداست. «مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ»، (مغفرت و رضوان را به خدا نسبت داد)

11- بايد انسان بين بيم و اميد باشد. «عَذابٌ شَدِيدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللَّهِ وَ رِضْوانٌ»

12- در تعليم و تربيت، سه اصل لازم است: تبيين، تمثيل و نتيجه‌گيرى. «اعْلَمُوا» براى تبيين است، «كَمَثَلِ غَيْثٍ» براى تمثيل و «عَذابٌ شَدِيدٌ وَ مَغْفِرَةٌ» نتيجه‌گيرى است.

منبع: تفسیر نور

?"مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا ۚ إِنَّ ذَٰلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ"*” لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَىٰ مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ ۗ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ” 22_23/حدید

هر رنج و مصیبتی که در زمین (از قحطی و آفت و فقر و ستم) یا در نفس خویش (چون ترس و غم و درد و الم) به شما رسد همه در کتاب (لوح محفوظ ما) پیش از آنکه همه را (در دنیا) ایجاد کنیم ثبت است و البته این کار بر خدا آسان است.* (این تقدیر حق را بدانید) تا هرگز بر آنچه از دست شما رود دلتنگ نشوید و به آنچه به شما می‌دهد مغرور و دلشاد نگردید، و خدا دوستدار هیچ متکبر خودستایی نیست.

✔پیام ها

1- حوادث طبيعى همچون سيل و زلزله كه موجب تخريب منازل و مزارع‌ «مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ» و يا جراحات و مرگ و مير «فِي أَنْفُسِكُمْ» مى‌شود، بر اساس نظام از پيش پايه‌گذارى شده الهى است، نه امورى تصادفى كه از تحت قدرت خداوند خارج باشد. «إِلَّا فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها»
2- هستى، حساب و كتاب دارد و تمام پديده‌ها، پيش از وقوع، ثبت است. ما أَصابَ‌ … إِلَّا فِي كِتابٍ‌
3- هيچ حادثه‌اى براى خداوند تازگى ندارد. «فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها»
4- از احاطه خداوند بر تمام حوادث طبيعى تعجّب نكنيد. «إِنَّ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ»
5- «مُخْتالٍ» به معناى تكبرى است كه بر اساس توهّم و تخيل بزرگى باشد.
6- حوادث، هدفدار است. ما أَصابَ مِنْ مُصِيبَةٍ … لِكَيْلا تَأْسَوْا عَلى‌ ما فاتَكُمْ‌ …
7- نعمت‌ها از خداوند است، «آتاكُمْ» ولى سلب نعمت به خداوند نسبت داده نشده است. «ما فاتَكُمْ»
8- علم به آثار و اهداف حوادث، سبب آرامش است. فِي كِتابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَها …
لِكَيْلا تَأْسَوْا
9- خداوند از ثبت حوادث در لوح محفوظ خبر داده تا بندگان غصّه نخورند و مغرور نشوند. لِكَيْلا تَأْسَوْا … وَ لا تَفْرَحُوا
10- غم و شادى طبيعى بد نيست، اندوه خوردن بر گذشته‌ها و يا سرمست شدن به داشته‌ها مذموم است. لِكَيْلا تَأْسَوْا … وَ لا تَفْرَحُوا
11- كسى كه از مقدّرات الهى غافل است، گمان مى‌كند فضيلتى دارد كه خداوند به خاطر آن به او نعمت داده و لذا بر ديگران فخر مى‌فروشد. «مُخْتالٍ فَخُورٍ»
12- خيال‌هاى درونى، مقدّمه فخر فروشى‌هاى بيرونى است. «مُخْتالٍ فَخُورٍ»

منبع؛ تفسیر نور، ج9

?? #سعی_کنید_بهشت_را_ببینید_نه_اینکه_صرفا_بهشتی_شوید

✔برای رسیدن به بهشت، دو راه داریم که «مانعه الخلو» است نه «مانعه الجمع»؛ یکی راه درس و بحث است که حوزه و دانشگاه با علم حصولی و استدلال، مسئول این کار هستند و یکی راه تهذیب نفس، نماز شب، مسجد و حسینیه است و راه ناله که «سِلَاحُهُ‏ الْبُکَاء»؛ اگر گفتند جهاد نفس کنید، این جهاد نفس با اشک شبانه است. خدا به حرف ما ترتیب اثر می‌دهد، او ﴿سَمیعُ الدُّعاءِ﴾ است، به ما فرمود شما ناله بزنید من می‌شنوم.
✔حضرت امیر(ع) فرمود: کاری کنید که بهشت را ببینید، رفتن به بهشت خیلی مهم نیست، دیدن بهشت مهم است! تلاش شما تنها این نباشد که بهشتی بشوید، سعی کنید بهشت را ببینید؛ «فَهُمْ وَ الْجَنَّهُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا فَهُمْ فِیهَا مُنَعَّمُونَ وَ هُمْ وَ النَّارُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا فَهُمْ فِیهَا مُعَذَّبُون‏». این راه برای ما نیز باز است. این راه با درس و بحث حوزه و دانشگاه هم جمع می‌شود منتها درس و بحث علم حصولی است درحالی که شهود یک علم حضوری است که تهذیب نفس می‌طلبد.
✔ ما چرا به این فکر نباشیم که غیر از درس و بحث راه دیگری هم برای رسیدن به بهشت هست؟ راه مسجد هم هست، راه حسینیه هم هست، چرا به این فکر نباشیم؟ چرا حوزه‌ و دانشگاهمان را مسجدگونه اداره نکنیم؟ چرا با این راه زندگی نکنیم؟!

آیت الله جوادی آملی
سایت شفقتنا

#اسلام_محمدی_این_است
#اللهم_صل_علی_محمد_و_آل_محمد

?فتنه از گذر گاهی مخفی و ناپیدا روی می آورد و سختی و زشتی آن در پایان آشکار می گردد. آغازش همچون دوران جوانی(با سرعت و نشاط) است وآثارش همچون آثار بر جای مانده در سنگ های سخت (ماندگار و دیرپا)

خطبه 151

” فَارْتَقِبْهُمْ وَاصْطَبِرْ ” 27/ قمر
مراقب حالشان باش و (بر آزارشان) صبر پیشه گیر.

?” وَلَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ” قمر/17
و ما قرآن را برای وعظ و اندرز بر فهم آسان کردیم آیا کسی هست که از آن پند گیرد؟

✔پیام ها

1- وظيفه هدايتگران، آسان گوئى است. «يَسَّرْنَا»
2- قرآن، آسان است ولى سست نيست. (در چند آيه قبل خوانديم كه آيات قرآن‌ «حِكْمَةٌ بالِغَةٌ»، يعنى سخنان محكم و استوار است.) «يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ»
3- رسالت قرآن بيدارگرى است. «الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ»
4- هر چه آسان‌تر بگوييم، مخاطب بيشترى خواهيم داشت. يَسَّرْنَا … فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ
5- هم نسبت به آيات تكوينى بايد متذكّر شد «تَرَكْناها آيَةً فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ» و هم نسبت به آيات تشريعى. «يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ»
6- هر كسى لياقت بهره‌گيرى از قرآن را ندارد، بهره گرفتن مخصوص اهل ذكر است نه اهل غفلت. «فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ»
7- هميشه وجود زمينه‌ى مناسب، شرط پذيرش نيست. گاهى همه‌ى شرايط فراهم است ولى انسان به‌خاطر لجاجت و هوى پرستى متذكّر نمى‌شود. «فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ»
8- با اين‌كه قرآن آسان است، «يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ» ولى مشابه آن را نمى‌توان آورد، گرچه همه آفرينش دست به دست هم دهند. «لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُ‌ …

منبع: تفسیر نور

#نامه_یک_شیعه_ناب_به_خلیفه_دوم ???

✔جناب سلمان در زمان خلیفه دوم با اجازه امیر المومنین حاکم مدائن شده بود زيرا اداره پايتخت ساساني نياز به عقل حكيمانه يك فرد ايراني داشت. پس از فتح مدائن مردم آنجا بر دست سلمان يعني ((بر آيين مسلمان)) مُسَلمان شدند. اما با این حال از دسترنج خود که همان زنبیل بافی بود امرار معاش می کردمستمري حقوق خود از بيت المال را به مستمندان مي بخشيد.

خلیفه دوم نامه ای به او نوشت و نکاتی را مطرح کرد که جناب سلمان را به پاسخ گویی واداشت که در قسمتی از آن آمده :” … همچنین نوشته ای من نفس خود را کوچک و قدر خود را پایمال و سست گردانیده ام چون زندگی ساده دارم و از دسترنج خود امرار معاش می کنم. ای عمر کسی که ولایت و سرپرستی امت را پس از رسول خدا بر عهده گرفته در حال که این آیات وحیانی را استماع کرده باشد :”
“تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَلَا فَسَادًا ۚ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ” قصص83
ما این دار (بهشت ابدی) آخرت را برای آنان که در زمین اراده علوّ و فساد و سرکشی ندارند مخصوص می‌گردانیم و حسن عاقبت خاص پرهیزکاران است.
بدان ! من حکومت مدائن را نپذیرفته ام مگر برای اجرای سیاستی که حدود الهی را با ارشاد و راهنمایی رهبر آگاه (حضرت علی) انجام دهم من به روش او خواهم رفت و طبق سیره حکومتی او عمل خواهم کرد و اگر این امت از خداوند متعال می ترسیدند و از رسول خدا اطاعت و به حق عمل می کردند هرگز تو را امیر المومین نام نمی نهادند.
ایشان به آیه دیگری از قران که به استدلال ساحران مصر اشاره دارد تمسک کرده و به خلیفه هشدار می دهد:
“فَاقْضِ مَا أَنْتَ قَاضٍ ۖ إِنَّمَا تَقْضِي هَٰذِهِ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا” طه 72
پس در حق ما هر چه توانی بکن که هر ظلمی کنی همین حیات دو روزه دنیاست.

✔و در پایان خطاب به خلیفه می نویسد : “به طولانی شدن عفو و بخشش الهی مغرور مشو زیرا عقوبت خداوند نیز در زمان خود خواهد رسید و یقین بدان که عواقب عمل ناحق و ناروا را در دنیا و آخرت خواهی چشید و به زودی از رفتار گذشته و آینده ات بارخواست و مواخذه می شوی و الحمدلله وحده”

احتجاج، ج1

✔سلمان، نمونه یک سیاست مدار مسلمان
✔ مهمترین عامل تشیع ایرانیان
✔ نماد نفی تبعیض نژادی در اسلام
✔سمبل کامل تربیت اسلامی
✔نقطه وحدت تمام مسلمانان
✔واسطه فیض ایرانیان با مرکز وحی
و…
✔ شیعه ای مغفول مانده از یاران علی

#سلمان_فارسی_را_به_ایرانیان_بشناسانیم

بارالها
از آنچه که بر عهده من داری بگذر
و از عذابی که مستحق آنم معافم دار
و آنچه بدکاران از آن می ترسند پناهم ده
و دلم را از ترس ایمنی ده و این کار برای تو آسان است
حاشا که چنین نباشی
بر محمد و آل او درود فرست

بار الها
بیزاری می جویم از اینکه سرکشی کنم
به تو پناه می برم از اینکه بر گناه اصرار ورزم
برای آنچه در آن کوتاهی ورزیده ام طلب آمرزش دارم
و بر آنچه از انجامش فرومانده ام از تو درخواست یاری می کنم
بر محمد و آلش درود فرست

او می خنداند و می گریاند
می میراند و زنده می کند
به غیب آگاه است
می داند چه کسانی هدایت شده اند
می بخشد بیش از آنچه تو سزاورش باشی
ذره ای ظلم نمی کند.
او همان الله است.
پس او را می پرستم و به او تکیه می کنم

من هرگز به خیری نرسیدم مگر از جانب تو
و هرگز احدی از من شری را برنگردانده غیر تو

دعا48صحیعه سجادیه

بارالها!
مرا از اهل توحیدو ایمان به خود و تصدیق به پیامبرت و امامانی که طاعتشان را واجب کرده ای، قرار ده از جمله کسانی که توحید و ایمان به سبب آنان اجرا می شود.

دعای48 صحیفه سجادیه

الها!
بر محمد و آل او درود فرست و مرا بیامرز و از تو عصمت خواهم زیرا اگر اراده ات تعلق گیرد هرگز به عملی که تو آن را نمی پسندی بازنگردم.

دعای چهل و هشتم صحیفه سجادیه

?"وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ مِنْ عَمَلِهِمْ مِنْ شَيْ‌ كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ” طور/21

و كسانى كه ايمان آوردند و فرزندانشان، در ايمان از آنان پيروى كردند ما ذريّه آنان را به ايشان ملحق نموده و از پاداش عملشان هيچ نكاهيم. هر نفسی در گرو عملی است که اندوخته است.

✔پیام ها

1- در اسلام محور ايمان است، نه خانواده و خويشان. «وَ اتَّبَعَتْهُمْ ذُرِّيَّتُهُمْ بِإِيمانٍ»
2- نتيجه ملحق شدن به راه حق نياكان در دنيا، ملحق شدن به آنان در بهشت‌
است. وَ اتَّبَعَتْهُمْ‌ … أَلْحَقْنا بِهِمْ‌
3- همراه بودن با نسل و فرزند، يكى از لذّات بهشتى است. «أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ»
4- علاقه به فرزند حتّى در آخرت نيز وجود دارد. «أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ»
5- الحاق فرزندان در دنيا، سبب تنگ شدن مسكن و يا از دست دادن رفاه است ولى الحاق در بهشت هيچ كاستى ندارد. وَ ما أَلَتْناهُمْ‌ … مِنْ شَيْ‌ءٍ

6- ملحق شدن نسل انسان به او، از آثار عمل نيك است. أَلْحَقْنا … بِما كَسَبَ رَهِينٌ‌
7- مصرف ميوه بر گوشت مقدّم است. «بِفاكِهَةٍ وَ لَحْمٍ»
8- در بهشت نيز سليقه‌ها و تمايلات مختلف وجود دارد و به هر كس مطابق خواسته‌اش نعمت داده مى‌شود. «مِمَّا يَشْتَهُونَ»

منبع: تفسیر نور

?ريشه‌هاى تمسخر

1. گاهى مسخره كردن برخاسته از ثروت است كه قرآن مى‌فرمايد: «وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ، الَّذِي جَمَعَ مالًا وَ عَدَّدَهُ» «1» واى بر كسى كه به خاطر ثروتى كه اندوخته است، در پيش رو يا پشت‌سر، از ديگران عيب‌جويى مى‌كند.

2. گاهى ريشه‌ى استهزا، علم و مدرك تحصيلى است كه قرآن درباره اين گروه مى‌فرمايد:
«فَرِحُوا بِما عِنْدَهُمْ مِنَ الْعِلْمِ وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ» «2» آنان به علمى كه دارند شادند و كيفر آنچه را مسخره مى‌كردند، ايشان را فرا گرفت.

3. گاهى ريشه‌ى مسخره، توانايى جسمى است. كفّار مى‌گفتند: «مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً» «3» كيست كه قدرت و توانايى او از ما بيشتر باشد؟

«1». همزه، 1- 2.
«2». غافر، 83.
«3». فصّلت، 15.

4. گاهى انگيزه‌ى مسخره كردن ديگران، عناوين و القاب دهان پر كن اجتماعى است. كفّار فقرايى را كه همراه انبيا بودند تحقير مى‌كردند و مى‌گفتند: «ما نَراكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِينَ هُمْ أَراذِلُنا» «1» ما پيروان تو را جز افراد اراذل نمى‌بينيم.

5. گاهى به بهانه تفريح و سرگرمى، ديگران به تمسخر گرفته مى‌شوند.

6. گاهى طمع به مال و مقام، سبب انتقاد همراه با تمسخر از ديگران مى‌شود. گروهى، از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله درباره‌ى زكات عيب‌جويى مى‌كردند، قرآن مى‌فرمايد: «وَ مِنْهُمْ مَنْ يَلْمِزُكَ فِي الصَّدَقاتِ فَإِنْ أُعْطُوا مِنْها رَضُوا وَ إِنْ لَمْ يُعْطَوْا مِنْها إِذا هُمْ يَسْخَطُونَ» «2» ريشه‌ى اين انتقاد طمع است، اگر از همان زكات به خود آنان بدهى راضى مى‌شوند، ولى اگر ندهى همچنان عصبانى شده و عيب‌جويى مى‌نمايند.

7. گاهى ريشه‌ى مسخره، جهل و نادانى است. هنگامى كه حضرت موسى براى حل اختلاف و درگيرى دستور كشتن گاو را داد، بنى‌اسرائيل گفتند: آيا ما را مسخره مى‌كنى؟ موسى عليه السلام گفت: «أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْجاهِلِينَ» «3» به خدا پناه مى‌برم كه از جاهلان باشم. يعنى مسخره برخاسته از جهل و نادانى است و من جاهل نيستم.

8. گاهى سرچشمه تمسخر، رياكارى و بهانه‌گيرى و شخصيت‌شكنى است. «يَلْمِزُونَ الْمُطَّوِّعِينَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ فِي الصَّدَقاتِ وَ الَّذِينَ لا يَجِدُونَ إِلَّا جُهْدَهُمْ فَيَسْخَرُونَ مِنْهُمْ» «4»
يكى از كارهاى مبارك رسول خدا صلى الله عليه و آله پس از بعثت تغيير نام افراد و مناطقى بود كه داراى نام زشت بودند. «5» زيرا نام بد، وسيله‌اى براى تمسخر و تحقير است.

عقيل، برادر حضرت على عليه السلام بر معاويه وارد شد، معاويه براى تحقير او گفت: درود بر كسى كه عمويش ابولهب، لعنت شده‌ى خداوند است و خواند: «تَبَّتْ يَدا أَبِي لَهَبٍ» عقيل فورى پاسخ داد: درود بر كسى كه عمّه‌ى او چنين است و خواند: «وَ امْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ» (زن ابولهب، دختر عمّه‌ى معاويه بود.) «6»
«1». هود، 27.
«2». توبه، 58.
«3». بقره، 67.
«4». توبه، 79.
«5». اسد الغابة، ج 3، ص 76 و ج 4، ص 362.
«6». بحار، ج 42، ص 112؛ الغارات، ج 2، ص 380.

منبع: تفسیر نور، ج9

?"يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ عَسى‌ أَنْ يَكُونُوا خَيْراً مِنْهُمْ وَ لا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ عَسى‌ أَنْ يَكُنَّ خَيْراً مِنْهُنَّ وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ وَ لا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمانِ وَ مَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ” حجرات/11

اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! مبادا گروهى (از شما) گروهى ديگر را مسخره كند، چه بسا كه مسخره‌شدگان بهتر از مسخره‌كنندگان باشند و زنان نيز، زنان ديگر را مسخره نكنند، شايد كه آنان بهتر از اينان باشند و در ميان خودتان عيب‌جويى نكنيد و يكديگر را با لقب‌هاى بد نخوانيد. (زيرا) فسق (و بدنام بودن) پس از ايمان، بد رسمى است، (و سزاوار شما نيست.) و هركس (از اين اعمال) توبه نكند، پس آنان همان ستمگرانند .

✔پیام ها

1- ايمان، با مسخره‌كردن بندگان خدا سازگار نيست. «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَسْخَرْ»
2- كسى كه مردم را از توهين به ديگران باز مى‌دارد نبايد در شيوه‌ى سخنش توهين باشد. «لا يَسْخَرْ قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ» (نفرمود: «لا تسخروا» يعنى شما كه مسخره‌كننده هستيد.)
3- مسخره، كليد فتنه، كينه و دشمنى است. لا يَسْخَرْ قَوْمٌ‌ … (بعد از بيان برادرى و صلح و آشتى در آيات قبل، از مسخره كردن نهى شده است)
4- در شيوه‌ى تبليغ، آنجا كه مسئله‌اى مهم است يا مخاطبان متنوّع هستند، بايد مطالب تكرار شود. قَوْمٌ مِنْ قَوْمٍ‌ … وَ لا نِساءٌ مِنْ نِساءٍ
5- ريشه‌ى مسخره كردن، احساس خودبرتربينى است كه قرآن اين ريشه را مى‌خشكاند و مى‌فرمايد: نبايد خود را بهتر از ديگران بدانيد، شايد او بهتر از شما باشد. «عَسى‌ أَنْ يَكُونُوا خَيْراً»
6- ما از باطن و سرانجام مردم آگاه نيستيم، پس نبايد ظاهربين، سطحى‌نگر وامروزبين باشيم. عَسى‌ أَنْ يَكُونُوا خَيْراً …
7- عيب‌جويى از مردم، در حقيقت عيب‌جويى از خود است. «وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ»
8- نقل عيب ديگران، عامل كشف عيوب خود است. «وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ»
9- بد صدا زدن، يك طرفه باقى نمى‌ماند، دير يا زود مسئله به دو طرف كشيده مى‌شود. «لا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ» ( «تَنابَزُوا» براى كار طرفينى است)
10- مسخره كردن و بدنام بردن، گناه است و توبه لازم دارد. «وَ مَنْ لَمْ يَتُبْ فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ» (البتّه توبه تنها به زبان نيست، بلكه توبه‌ى تحقير كردن، تكريم نمودن است.)
11- مسخره، تجاوز به حريم افراد است و اگر مسخره كننده توبه نكند، ظالم‌ است. «فَأُولئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ»
12_ “لمز"، عيب‌جويى در روبرو و «همز» عيب‌جويى در پشت سر است‌ و «تنابز» نام بردن و صدازدن ديگران با لقب بد است.
13- هر سخن يا حركتى كه اخوّت و برادرى اسلامى را خدشه‌دار كند، ممنوع است.
14- استهزا و مسخره كردن، در ظاهر يك گناه، ولى در باطن چند گناه است؛ گناهانى مانند:
تحقير، خوار كردن، كشف عيوب، اختلاف افكنى، غيبت، كينه، فتنه، تحريك، انتقام و طعنه به ديگران در آن نهفته است.

منبع: تفسیر نور، ج9

چه روزگاران که در اسرار پنهان مرگ اندیشیدم ولی خداوند می خواست که همچنان پوشیده بماند! هیهات این دانشی است پوشیده و نهفته در خزانه ی اسرار.

خطبه 149

ای مردم! آن که خیر خود را از خداوند بخواهد توفیق یابد.
بدانید راه رستگاری را نشناسید مگر از کسانی که آن را رها کرده اند.
و هرگز به پیمان قرآن وفا نکنید مگر آن گاه که بدانید چه کسانی آن را شکسته اند.
پس همه اینها را از اهلش بجویید که آنان زنده کننده ی دانش و کشنده ی نادانی هستند.(اهل بیت)

خطبه 147

? رزق و روزی طلبه ها و اهل علم به طور ویژه تضمین شده است

✔الْکَمَالُ‏ کُلُ‏ الْکَمَالِ‏ التَّفَقُّهُ‏ فِی الدِّینِ وَ الصَّبْرُ عَلَى النَّائِبَهِ وَ تَقْدِیرُ الْمَعِیشَهِ»؛ کمال انسان و بالاترین کمال او، عالم شدن در دین و صبر در بلا و اندازه‌گیری در زندگى است.

باور کنیم که خدا خرج زندگی را حتماً می‌دهد. معنا ندارد خداوند متعال کسی را خلق کند و خرج او را ندهد. خدا رزق و روزی پرنده‌ها و حشرات در زیر برف و یخ را هم می‌رساند، چه رسد روی زمین و چه رسد به روزی انسان‌ها. قرآن کریم می‌فرماید: «إِنَ‏ اللَّهَ‏ هُوَ الرَّزَّاقُ‏ ذُو الْقُوَّهِ الْمَتینُ»

امّا اگر روش زندگی انسان، از قناعت و ساده زیستی تجاوز کند و به تجمّل‌گرایی برسد، شکی نیست که خداوند تعالی خرج تجمّل را نمی‌دهد، نه تنها نمی‌دهد، بلکه دشمن تجمّل‌گرایی است.

✔در روایات نیز علاوه بر رزق عموم مردم، رسیدن رزق و روزی طلبه‌ها و اهل علم، به‌صورت ویژه تضمین شده است. پیامبر اکرم«صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم» در روایتی راجع به طالب علم می‌فرمایند: زندگی‌اش با برکت می‌شود و چیزی از روزی او کاسته نخواهد شد: «بُورِکَ لَهُ فِی مَعِیشَتِهِ وَ لَمْ یَنْقُصْ مِنْ رِزْقِهِ»[۱۵]. مرحوم شهید در منیه المرید روایت دیگری از آن حضرت نقل می‌کند که می‌فرمایند: «أَنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ تَکَفَّلَ‏ لِطَالِبِ‏ الْعِلْمِ‏ بِرِزْقِهِ خَاصَّهً عَمَّا ضَمِنَهُ لِغَیْرِهِ»؛ خداوند متعال همان‌طور که رساندن روزی همۀ بندگان را ضمانت کرده، به‌طور خاص و ویژه، متکفّل رزق و روزی طالب علم شده است.

✔علمای گذشته که آثار ارزشمندی برای ما گذاشته‌اند، معمولاً فقیر بوده‌اند و در برابر فقر، استقامت داشته‌اند. در تاریخ می‌خوانیم که فقر مرحوم شهید دوم«رحمت‌الله‌علیه» را برده بود، ولی با کارهایی نظیر هیزم کشی، امرار معاش می‌کرد. ایشان پنجاه‌وچهار سال بیشتر عمر نکرده و در این مدت، دویست جلد کتاب نوشته است. اگر تلاش و کوشش و صبر و استقامت او نبود، نمی‌توانست این همه کتاب ارزنده بنویسد.

خداوند متعال به حضرت داوود«سلام‌الله‌علیه» وحی کرد که من پنج چیز را در پنج چیز قرار دادم، امّا مردم در جای دیگر جستجو می کنند. یکی از آن پنج چیز این است که: «وَضَعْتُ الْعِلْمَ فِی الْجُوعِ وَ الْجَهْدِ وَ هُمْ یَطْلُبُونَهُ فِی الشِّبَع»[۱۲]؛ من علم را در گرسنگی و تلاش قرار دادم، امّا مردم در سیری به دنبال آن می‌گردند.

✔لذا اگر انسان قناعت داشته باشد، حتماً خداوند متعال رزق او را می‌رساند. کسانی که قناعت را تجربه کرده‌اند، می‌دانند که زندگی انسان در اثر قناعت، شاد و بانشاط و بدون غم و غصه و نگرانی و اضطراب همراه با عزّت و سربلندی است. معلوم است که وقتی انسان برای تجمّلات و تشریفات خود را بدهکار و محتاج دیگران نکند، خود را خوار و ذلیل نکند، وظیفه‌اش را هم به‌خوبی انجام دهد، اضطراب و نگرانی ندارد. در روایات می‌خوانیم: «عَزَّ مَنْ‏ قَنِعَ‏، و ذَلَ‏ مَنْ‏ طَمِع‏».

ایت الله مظاهری
درس اخلاق

#اسلام_محمدی_این_است
#اللهم_صل_علی_محمد_و_آل_محمد

✔نخستین مترجم قرآن
جمعی از فارسی زبانان نامه ای به جناب سلمان نوشتند تا سوره حمد را برای اآنها ترجمه کند و او نیز چنین کرد. و قرآن کریم برای اولین بار به زبانی غیر عربی ترجمه شد.

تفسیر روح المعانی

✔سلمان در کاخ مدائن به عنوان والی آن دیار، درس تفسیر سوره “یوسف” برگزار می کرد و در بعضی منابع آمده است که حدود هزار نفر در این درس حاضر بودند.
طبقات الکبری، ج۴

سلمان ، مهمترین عامل تشیع ایرانیان و نماد نفی تبعیض نژادی در اسلام
#سلمان_فارسی_را_به_ایرانیان_بشناسانیم

ای که یادت یادت کنندگان را شرف است!
اگر برای ما فراغتی از کار مقدر کرده ای پس آن را فراغت همراه با سلامتی قرار ده تا در دنبال آن هیچ وبالی به ما نرسدو در آن فراغت ملالتی به دامن حیات ما ننشیندتا نویسندگان اعمال زشت از نزد ما با دفتری خالی از کردار بد برگردند.

دعای یازدهم صحیفه سجادیه

?کسی که به ناحق و بی جا به کسی که سزاوار احسان نیست نیکی کند بهره ای نمی برد جز ستایش مردم پست و تعریف انسانهای شرور و گفتار افراد نادان.
و این نیز تا زمانی ادامه دارد که احسان او باقی است. می گویند: “چه دست بخشنده ای دارد” حال آنکه این شخص از بخشیدن و احسان در راه خدا خودداری می کند و بخل می ورزد.

خطبه 142 نهج البلاغه
#اسلام_محمدی_این_است

?وظیفه انسانهایی که “دستشان به دهنشان می رسد”

کسی که خدا مالی به او عنایت کرد باید با آن صله ی رحم به جا آورد،
مهمانی خوبی برگزار کند،
اسیر و گرفتار را آزاد سازد،
به تهیدست و بدهکار بدهد
و باید برای برخورداری از پاداش خداوند، در برابر پرداخت حقوق واجب( مثل خمس و زکات)
و مشکلاتی که در این راه است شکیبایی ورزد
زیرا به دست آوردن این صفات موجب شرافت و بزرگی دنیا
و نیل به فضایل آخرت است اگر خدا بخواهد.

خطبه 142 نهج البلاغه.
#اسلام_محمدی_این_است

قُتِلَ الانسنُ مَا أَكْفَرَهُ(17)مِنْ أَى شىْءٍ خَلَقَهُ(18)
خدا بكشد انسان را كه چقدر كفرانگر است (17).مگر خدا او را از چه خلق كرده كه به خود اجازه كفران مى دهد (18)

?خداوندا!
ما به سوی تو رو آوردیم تا از آنچه تو خود میدانی به تو شکایت کنیم به هنگامی که تنگناهای کمرشکن راه چاره را بر ما بسته و خشکسالی های مشقت بار ما را به درگاه تو کشانده و امور دشوار ما را خسته و ناتوان ساخته و فتنه های پی در پی بر ما فرود آمده
خداوندا !
باران و برکت و روزی و رحمت خود را بر ما بگستران
بارانی که عطش زمین را بزداید و محصولی فراوان از آن بدست آید
بارانی که زمین های هموار را به آن آبیاری کنی و وادی ها و رودخانه ها را به جریان اندازی و درختان را پر برگ سازی و قیمت ها را پایین آوری
“انک علی ما تشاء قدیر”

خطبه 143 نهج البلاغه

خداوند بندگانش را وقتی که مرتکب گناهی می شوند به؛
کاسته شدن میوه ها
وباز داشتن برکات
و فروبستن خزاین خیرات می آزماید
تا توبه کنده ای توبه کند و گناهکاری دل از گناه برکند و پندگیرنده ای پند گیرد و خودداری کننده ای از گناه باز ایستد.

خداوند سبحان استغفار را موجب فراوان شدن روزی و نزول رحمت بر خلایق قرار داد و فرمود: “از خداوند آمرزش بخواهید که او بسیار آمرزنده است تا از آسمان برایتان پی در پی باران فرستد و شما را به اموال و فرزندان مدد دهد.” نوح/10_12

نهج البلاغه خطبه 143

?باطل آن است که بگویی شنیدم و حق آن است که بگویی دیدم.

خطبه 141 نهج البلاغه

? به خدا قسم اگر او گناهی بزرگ یا کوچک هم مرتکب نشده باشد همین جرات و جسارت بر عیب جویی از مردم بزرگترین گناه است.

خطبه 140 نهج البلاغه

?ای بنده خدا !
در بیان عیب کسی مشتاب که شاید خداوند گناه او را بخشوده باشد.

خطبه 140 نهج البلاغه

?ای مردم!

آن کس که بداند برادرش در امر دین استوار است و در راه راست قرار دارد نباید سخن بیهوده ی مردن را در حق او بشنود. بدانید که تیرانداز گاهی تیر می اندازد ولی به هدف نمی خورد و حال آنکه سخن بی اثر نماند ولی باطل آن از بین می رود و خداوند شنوا و شاهد است.

خطبه 141 نهج البلاغه

? آنان که گناه ندارند و به لطف خدا از آلودگی برکنارند شایسته است که بر اهل گناه رحمت آورند و حال شکر و سپاسگزاری بر ایشان غالب باشد تا از عیب جویی دیگران بازشان دارد.
هرکس از شما که از عیب دیگری آگاه است باید به خاطر عیبی که در خودش هست و می داند، از عیب جویی دیگران دست بردارد.

خطبه 140 نهج البلاغه

?بار الها!
بر محمد و آلش درود فرست
و رازهای دلمان
و حرکات اعضایمان
و نگاههای چشمانمان
و سخنان زبانمان را
در برنامه هایی قرار ده که موجب ثواب تو باشد تا کار نیکی که موجب ثواب توست از دست ما نرود و کار بدی که موجب عقاب توست برای ما نماند.

دعای نهم صحیفه سجادیه

?نفس، انتخاب کننده باطل است مگر آن که تواش توفیق دهی و پیوسته به بدی فرمان می دهد مگر آن که تواش رحمت آوری.
بار الها!
ما را از مایه ضعف و ناتوانی به وجود آورده ای و اساس آفرینش ما را بر سستی نهاده ای
آغاز ما را از آبی ناچیز بنا گذاشته ای ، پس ما را جز به نیروی تو حرکتی و جز به یاری تو قوتی نیست؛
پس به توفیق خود نیرومان بخش و با هدایتت به راه صواب استوارمان دار
و چشم دلمان را ازآنچه در مسیر غیر عشق توست کور ساز و هیچ کدام از اعضای ما را در معصیت خود پیشرفت مده.

دعای نهم صحیفه سجادیه

?بار الها!
بر محمد و آل او درود فرست
چون قصد دو کار کنیم که یکی از آنها تو را از ما خشنود می کند و آن دیگری تو را بر ما خشمگین می سازد پس،
به آنچه در معرض رضای توست ما را متمایل کن و از قدرتمان بر امری که سبب خشم توست بکاه
و در این امور ما را به خود و اختیار خویش رها مساز که نفس انتخاب کننده باطل است

تا مى‌توانيد با دست خود انفاق كنيد كه وارثان كارى نخواهند كرد.«لِتُنْفِقُوا»

تفسیر نور

#قوم_سلمان

“…وَ مَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّما يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ وَ اللَّهُ الْغَنِيُّ وَ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ وَ إِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لا يَكُونُوا أَمْثالَكُمْ” محمد/ 38

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در پاسخ كسى كه پرسيد: آن قوم ديگر كه بخل نمى‌ورزند كيانند؟
حضرت دستى به شانه سلمان زدند و فرمودند: منظور، قوم سلمان (مردم ايران) است، سوگند به آن كس كه جانم به دست اوست، اگر ايمان به ثريّا بسته باشد، گروهى از فارسيان آن را به چنگ مى‌آورند.

تفسیر المیزان

?"ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ تُدْعَوْنَ لِتُنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَمِنْكُمْ مَنْ يَبْخَلُ وَ مَنْ يَبْخَلْ فَإِنَّما يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ وَ اللَّهُ الْغَنِيُّ وَ أَنْتُمُ الْفُقَراءُ وَ إِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لا يَكُونُوا أَمْثالَكُمْ ” محمد/ 38

آگاه باشيد! اين شماييد كه براى انفاق در راه خدا دعوت مى‌شويد، پس بعضى از شما بخل مى‌ورزند و هر كس بخل ورزد، فقط نسبت به خود بخل مى‌ورزد و خداوند غنىّ و بى‌نياز است و شماييد نيازمندان و اگر روى بگردانيد، قومى غير شما را جانشين شما مى‌كند كه آنان مثل شما (سست ايمان و بخيل) نباشند.

✔ پیام ها

1- در تبليغ، گاهى بايد مخاطب را براى شنيدن حساس كرد. ها أَنْتُمْ‌ …
2- تا مى‌توانيد با دست خود انفاق كنيد كه وارثان، كارى نخواهند كرد. «لِتُنْفِقُوا»
3- آنچه مورد دعوت الهى است، كار خالصانه است. «لِتُنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ»
4- مردم را بايد به انفاق و كمك به ديگران دعوت كرد، امّا بايد آزادشان گذاشت‌ تا با فكر و انتخاب خود گامى بردارند. «فَمِنْكُمْ مَنْ يَبْخَلُ»

5- كسى كه بخل مى‌ورزد، گمان مى‌كند مردم را از مال خود محروم كرده، در حالى كه خودش را از محبوبيّت و عزّت وقرب الهى محروم كرده است. «فَإِنَّما يَبْخَلُ عَنْ نَفْسِهِ»

6- بخل مربوط به روحيه افراد است و لازمه‌ى آن ثروتمند بودن نيست، چه بسيارند افرادى كه سرمايه دارند و بخل ندارند. «فَمِنْكُمْ مَنْ يَبْخَلُ»

7- دعوت به انفاق، نشانه‌ى نياز خداوند نيست. «وَ اللَّهُ الْغَنِيُّ»

8- احكام خداوند تعطيل نمى‌شود، گرچه شما آن را انجام ندهيد. «إِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ»

9- همان گونه كه تاريخ گذشته درس عبرت است، آينده‌نگرى نيز مى‌تواند سازنده باشد. «يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ»

10 - ترك انفاق به قدرى خطر دارد كه ممكن است خداوند ملّت يا رژيمى را قلع و قمع كند. وَ إِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ‌ …

11- براى تربيت و ترغيب، گاهى بايد از اهرم تهديد استفاده كرد. «وَ إِنْ تَتَوَلَّوْا يَسْتَبْدِلْ»
12- زمين، هرگز از افراد صالح خالى نخواهد ماند. «يَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لا يَكُونُوا أَمْثالَكُمْ» (سنّت الهى آن است كه زمين خالى از حجّت نباشد.)

13- آنچه براى خداوند مطرح است بندگان مطيع است، من و شما ندارد. «قَوْماً غَيْرَكُمْ ثُمَّ لا يَكُونُوا أَمْثالَكُمْ» (دين الهى براى بقا و استمرار خود، وابسته به هيچ گروه و قوم خاصى نيست.)

منبع: تفسیر نور

ﺑﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻡ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﭘﺪﺭﻫﺎ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻨﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻪ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﺑﺮﺷﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﺮﺩﺍﻧﯽ و ﺍﺯ ﻧﻮ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻓﻬﻤﯿﺪﻡ ﭘﺪﺭ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻣﺪﺍﺩ ﺭﻧﮕﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﻧﯿﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﺭﻧﮓ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﻟﯽ ﺁﺏ ﻣﯽ ﺭﻭﻧﺪ
ﻧﻘﺎﺷﯽ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﮐﺸﯿﺪﯼ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ، ﺗﻤﺎﻡ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﺎﺵ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﮐﺴﯽ ﺭﺍﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﭘﺪﺭ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﻫﺎ ﻣﺜﻞ ﻗﻨﺪ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺕ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ.

?وَوَصَّيْنَا الْإِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِ إِحْسَانًا ۖ حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهًا وَوَضَعَتْهُ كُرْهًا ۖ وَحَمْلُهُ وَفِصَالُهُ ثَلَاثُونَ شَهْرًا ۚ حَتَّىٰ إِذَا بَلَغَ أَشُدَّهُ وَبَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَىٰ وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي ۖ إِنِّي تُبْتُ إِلَيْكَ وَإِنِّي مِنَ الْمُسْلِمِينَ” احقاف / 15

و ما انسان را سفارش كرديم كه به والدين خود نيكى كند، مادرش او را با سختى حمل كرد و با سختى به دنيا آورد و دوران حمل تا از شير گرفتنش سى ماه (به طول كشد)، تا آنگاه كه به رشد كامل رسد و چهل ساله شود، گويد: پروردگارا! مرا توفيق ده تا نعمتى را كه بر من و بر پدر و مادر من لطف كردى، شكرگزارى كنم و عمل شايسته اى انجام دهم كه تو آن را بپسندى و فرزندانم را براى من صالح و شايسته گردان، همانا من به سوى تو بازگشته و از تسليم شدگانم.

✔پيام ها

1- سفارش احسان به والدين، در طول تاريخ و تمام اديان بوده است. ( «وَصَّيْنَا» در قالب ماضى آمده است)

2- احسان به والدين، از حقوق انسانى است كه هر پدر و مادرى بر گردن فرزندشان دارند. «وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ» (نفرمود: «وصينا الذين آمنوا»)

3- در احسان به والدين، مسلمان بودن آنان شرط نيست. «وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ»

4- استحكام بنياد خانواده و حفظ جايگاه والدين، مورد توجّه خاص خداوند است. «وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ إِحْساناً»

5- نه تنها انفاق و امداد و احترام، بلكه هر نوع نيكى نسبت به والدين لازم است. ( «إِحْساناً» به صورت نكره آمده كه شامل هر نوع احسانى شود.)

6- احسان به والدين بايد پيوسته و برجسته باشد، نه به مقدار ضرورت و مقطعى. (تنوين در «إِحْساناً» نشانه ى عظمت و برجستگى است.)

7- توجّه به سفارش اكيد خداوند به زحمات گذشته والدين، احسان و خدمت كردن به آنان را عاشقانه و جدى تر مى كند. وَصَّيْنَا الْإِنْسانَ … حَمَلَتْهُ أُمُّهُ

8- كمال احسان به والدين، در آن است كه بى واسطه انجام گيرد. «بِوالِدَيْهِ إِحْساناً» (حرف «ب» در «بِوالِدَيْهِ» نشانه آن است كه احسان به والدين با دست خود باشد.)

9- ياد رنج و زحمت هاى مادران، در برانگيختن عاطفه فرزندان مؤثّر است. حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً … كُرْهاً …
10- حق مادر بيش از پدر است. پس از كلمه «والدين»، سخن از رنجهاى مادر است. حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً …

11- تمام دستورات و اوامر و نواهى دينى، دليل و فلسفه دارند. (گرچه دليل بعضى از آنها مانند احسان به والدين، بيان شده است). وَصَّيْنَا … حَمَلَتْهُ أُمُّهُ كُرْهاً …
12- چهل سالگى قلّه توانمندى و رشد انسان است. «بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً»
13- شكر الهى، به استمداد و توفيق خداوند نياز دارد. «أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ»
14- بخشى از نعمت هاى انسان، به واسطه والدين و نياكان است. «أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى والِدَيَّ»
15- بلوغ جسمى و كمال عقلى، بستر بلوغ معنوى است. بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ بَلَغَ أَرْبَعِينَ سَنَةً قالَ رَبِ …
16- تشكّر فرزند از نعمت هايى كه خداوند به والدين او داده، وظيفه و نوعى احسان به والدين است. أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ … عَلى والِدَيَ

17- بهترين راه تشكر از نعمت هاى خداوند، انجام كار نيك است. أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ … أَعْمَلَ صالِحاً
18- ارزش عمل صالح به آن است كه پيوسته و دائمى باشد. «أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً» (فعل مضارع «اعمل»، نشانه دوام و استمرار است)

19- عمل صالحى ارزشمند است كه خالصانه بوده و مورد قبول و رضاى خدا قرار گيرد. «أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ»

20- فرزند و نسل صالح، افتخارى براى والدين است. «أَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي»

21- بهترين دعا آن است كه انسان، هم به والدين و هم به فرزندان توجّه داشته باشد. عَلى والِدَيَ … أَصْلِحْ لِي فِي ذُرِّيَّتِي

22- در برابر ناسپاسى هايى كه نسبت به خدا و والدين داشته ايم، توبه و جبران كنيم. وَ عَلى والِدَيَ … إِنِّي تُبْتُ إِلَيْكَ

23- تسليم فرمان خدا زيستن و مسلمان مردن، دعاى پاكان و صالحان است. «إِنِّي تُبْتُ إِلَيْكَ وَ إِنِّي مِنَ الْمُسْلِمِينَ»

24- احسان به والدين، از جايگاه ويژه اى نزد خداوند برخوردار است. در قرآن، پنج بار كلمه «وَصَّيْنَا» بكار رفته كه سه بار آن مربوط به والدين است.

منبع: تفسیر نور

بار خدایا! بر محمد و آل او درود فرست
به تو پناه می آورم
از ناسپاسی نسبت به آن که به ما خوبی کرده
از خواستن آنچه که حق ما نیست
و دم زدن از آنچه که نمی دانیم
از آلوده شدن به اسراف
و از بلای تنگدستی

دعای نهم صحیفه سجادیه

الهی، بلایی بر من فرود آمده که سختی و ثقل آن مرا شکسته
و گرفتاری هایی بر من حمله ور شده که تحملش برای من دشوار است.
و آن را تو از روی قدرتت بر من وارد کرده ای
اله من، چیزی که تو آورده ای کسی نبرد و آنچه را تو فرستاده ای دیگری بازنگرداند.
پس بر محمد و آل او درود فرست
الها در آسایش را به رویم باز کن
و به قدرتت صولت سلطان غم را در میدان حیات من بشکن
و مرا در موردی که از آن شکوه دارم به عنایت و احسانت کامیاب کن.

دعای هشتم صحیفه سجادیه

?وَآتَيْنَاهُمْ بَيِّنَاتٍ مِنَ الْأَمْرِ ۖ فَمَا اخْتَلَفُوا إِلَّا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ ۚ ” جاثیه/17
و به آنان دلايل روشنى نسبت به امر (دين) داديم، پس اختلاف نكردند مگر پس از آنكه حقيقت برايشان حاصل شد (و اين اختلاف) از روى حسادت و برترى‌جويى بود كه ميان آنان وجود داشت.

✔پیام ها

1- خداوند حجّت را بر مردم تمام مى‌كند. «وَ آتَيْناهُمْ بَيِّناتٍ مِنَ الْأَمْرِ»
2- بالاترين نوع كفران، اختلاف در حقّ است. با اينكه خدا به آنها برترى و غلبه بر دشمن داد، «آتَيْنا- رَزَقْناهُمْ‌- فَضَّلْناهُمْ» امّا به جاى شكر اختلاف كردند. «فَمَا اخْتَلَفُوا»
3- توبيخ قرآن از گذشتگان، عبرتى است براى آيندگان. آتَيْناهُمْ بَيِّناتٍ‌ … اخْتَلَفُوا …
بَغْياً بَيْنَهُمْ‌
4- علم به تنهايى نجات بخش نيست، چه بسيارند كسانى كه مى‌دانند ولى به خاطر حسادت اختلاف مى‌كنند. «مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ الْعِلْمُ»
5- اختلاف بعد از علم، بغى و ظلم است. «بَغْياً»
6- روز قيامت روز حل اختلافات است. «يَقْضِي بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ»

منبع: تفسیر نور

ادامه »

?"قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لَا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ لِيَجْزِيَ قَوْمًا بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ” جاثیه/14

كسانى كه ايمان آورده‌اند، بگو: از كسانى كه به (روز رستاخيز كه يكى از) ايّام اللّه (است) اميد ندارند، درگذرند (و آنان را به خدا واگذارند) تا خداوند (در آن روز) هر قومى را به آنچه انجام مى‌دادند جزا دهد.

✔پیام ها

1- پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مأمور است تا شيوه برخورد با كفّار را به مؤمنان آموزش دهد.قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا …

2- لازمه‌ى ايمان، گذشت و بزرگوارى است. «لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا»

3- رسيدن به اهداف بلند دينى، نياز به صبر و پرهيز از شتابزدگى دارد. «لِلَّذِينَ‌
آمَنُوا يَغْفِرُوا»

4- ايمان به آنكه كفّار گرفتار كيفر الهى هستند، زمينه گذشت و صبر را در انسان شكوفا مى‌كند. يَغْفِرُوا … لِيَجْزِيَ قَوْماً …

5- عقيده در عمل مؤثّر است، چون كفّار اميدى به قيامت ندارند به سراغ كسب كارهاى بد مى‌روند. لا يَرْجُونَ‌ … يَكْسِبُونَ‌

6- انسان گرفتار عمل خويش است. لِيَجْزِيَ‌ … بِما كانُوا يَكْسِبُونَ‌

7- كيفر براى كارهاى زشتى است كه انسان آگاهانه به سراغ آن مى‌رود. «بِما كانُوا يَكْسِبُونَ»

8- آنچه سبب قهر الهى است، استمرار واصرار بر انحراف و خلاف است. «كانُوا يَكْسِبُونَ»

9- مراد از ايّام اللّه روزهاى تاريخى است كه در آن تحوّلات بزرگى از قهر خداوند نسبت به ستمگران يا مهر الهى نسبت به مؤمنان صورت مى‌گيرد.

منبع: تفسیر نور

?"لَهُ مَقَالِيدُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشَاءُ وَيَقْدِرُ ۚ إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ” شوری/12
كليدهاى آسمان‌ها و زمين براى اوست، براى هر كه بخواهد رزق را توسعه مى‌دهد و يا تنگ مى‌گيرد، همانا او به هر چيز آگاه است (و توسعه و تضييق او بر اساس علم و حكمت است).

✔پیام ها
1- عوامل مؤثّر در هستى، تنها به دست خداست. «لَهُ مَقالِيدُ»
2- توسعه و تنگى رزق تصادفى نيست، به دست خداى حكيم است. يَبْسُطُ الرِّزْقَ‌ … وَ يَقْدِرُ
3- توسعه‌ى رزق به زرنگى بستگى ندارد به دست خداست. «لِمَنْ يَشاءُ»
4- تقسيم رزق توسط خداوند، عالمانه است. «إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ»
5- «مَقالِيدُ» جمع «مقليد» به معناى كليد است. كليد وسيله بستن و باز كردن است و كسى كه كليد زمين و آسمان را دارد مى‌تواند رزق را باز كرده يا ببندد.

✔كليدهاى هستى گاهى؛
عوامل مادى است كه واسطه فيض مى‌شوند، نظير باران كه وسيله‌زنده شدن خاك و زمين مى‌گردد، «فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ»
گاهى نيز اسماى الهى است كه نمونه آن را در دعاى سمات مى‌خوانيم: اسئلك باسمك الذى اذا دعيت به على مغالق ابواب السماء للفتح بالرحمة انفتحت … خداوندا! تو را به آن اسمى مى‌خوانم كه اگر بر درهاى بسته‌ى آسمان‌ها خوانده شود، با رحمت تو گشوده مى‌شود.

✔توسعه يا تنگى رزق نشانه‌ى مهر يا قهر الهى نيست، زيرا قرآن مى‌فرمايد: «فَلا تُعْجِبْكَ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها» سرمايه و فرزند كفّار سبب شگفتى تو نشود زيرا كه خداوند اراده كرده آنان را با همين امكانات در همين دنيا عذاب كند.

✔اگر چه توسعه يا تنگى رزق و معيشت در دست خداست ليكن انسان نبايد از تلاش باز ايستد. قرآن فرمان مى‌دهد: «وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ» «3» به سراغ فضل الهى برويد و براى كسب مال تلاش كنيد.

✔قرآن كليدهاى توسعه را به ما آموخته و مى‌فرمايد:
«لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ» اگر شكر كنيد، شما را با دادن روزى زياد مى‌كند.
اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ‌ … يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً از پروردگارتان استغفار كنيد، او براى شما
باران مى‌فرستد.
«وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ» «1» هر كه نسبت به خدا پروا داشته باشد، او را از بن بست نجات داده و از راهى كه محاسبه نمى‌كند، روزى مى‌دهد.

منبع: تفسیر نور

… نباید بخیل باشد تا بر تصاحب اموال مسلمین حریص گردد
نباید چاهل باشد تا به واسطه جهل خود مردم را گمراه سازد
نباید جفاکار باشد تا در اثر ستم خود حقوق مردم را ادا نکند
نباید از چرخش قدرت و انتقال آن از کسی به کسی دیگر بترسد تا گروهی را بی جهت بر گروهی مقدم دارد
نباید در حکم و داوری رشوه خوار باشد تا حقوق مردم را ضایع کند و آن را به صاحبش نرساند
نباید سنت پیامبر را تعطیل کند که در این صورت گرفتار هلاکت می گردد.

خطبه 131 نهج البلاغه

?پیشینیانت که ثروت اندوختند و از کم شدنش ترسیدند و با آرزوی دراز و دور شمردن مرگ خود را از عاقبت وخیم کارهایشان ایمن پنداشتند.

خطبه 132 نهج البلاغه

ادامه »

کسی که جامه ی تقوا را بر دل بپوشاند به اعمال خیر بر دیگران پیشی گیرد، و عملش ثمربخش باشد. پس بهره ای که از تقوا به شما می رسد غنیمت شمارید و برای بهشت کاری درخور آن انجام دهید.

خطبه 132 نهج البلاغه

?دنیا نهایت دید انسان کوردل است، که هیچ چیزی را در ورای آن نمی بیند. اما چشم انسان بینا از دنیا می گذرد و می فهمد که آخرت در پشت آن است. از این رو انسان بصیر از دنیا دل می کند و به آخرت سفر می کند و انسان کوردل به دنیا دل می بندد و در آن می ماند اهل بصیرت از دنیا توشه بر می گیرد و فاقد بصیرت برای زندگی دنیا توشه فراهم می سازد.