پیمان گرفتن خدا از مومن برای صبر بر گرفتاری

روایت اول)

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: خدا از مومن برای چهار بلا پیمان گرفته است که آسان‌ترین آنها بر مومن این است که مومنی هم عقیده او باشد و بر او حسد ورزد یا منافقی که از او دنبال گیری کند(تا نقطه ضعفی بدست آورد.) یا شیطانی که او را گمراه کند یا کافری که جنگ با او را خواهد، پس با این گرفتاری‌ها مومن چه اندازه عمر کند.

روایت دوم)

امام صادق علیه السلام فرمود: مومن نتواند خود را از یکی از سه چیز برهاند و گاهی هر سه بر او گرد آیند: با دشمنی کسی که در خانه دربست با اوست و آزارش رساند یا همسایه آزارش دهد یا کسی که در میان راهی که به سوی کارش می رود او را آزار می دهد و اگر مومنی بر سر کوهی باشد خدای عزّوجلّ شیطانی را برانگیزد که او را اذیت کند و خدا از ایمانش برای او مونسی قرار دهد که از وحشت به کسی پناه نبرد.

روایت سوم)

امام صادق علیه السلام فرمود: همانا خدای عزوجل دوستش را در دنیا هدف تیر دشمنش قرار داده است.

روایت چهارم)

داوود بن ابی یزید گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: مومن مورد ناسپاسی قرار می‌گیرد.

و در روایت دیگر است؛ زیرا کار نیک او به سوی خدا بالا می رود و در میان مردم پخش نمی شود و کافر سپاس گزاری می شود.

روایت پنجم)

امام باقرعلیه السلام می فرمودند: هرگاه مومن بمیرد به شماره ربیعه و مضر(دو قبیله بزرگ عرب) شیاطین بر همسایگانش راه یابند و اینها به گمراهی او مشغول بودند.

روایت ششم)

امام صادق علیه السلام فرمود: نبوده و نخواهد بود و نباشد مومنی جز آنکه او را همسایه ئی باشد که آزارش رساند و اگر مومنی در یکی از جزیره‌های دریا باشد خدا کسی را برای برانگیزد که آزارش دهد.

.

اصول کافی، ج3

ترجمه مصطفوی

.

رابطه تشیّع و صبر 

روایت اول)

عبدالواحد بن مختار گوید: امام باقر(ع) فرمود: ای عبدالواحد! مردی که دارای این عقیده(مذهب تشیّع) باشد هر چه مردم درباره او گویند زیانی به او نرساند. اگرچه بگویند دیوانه است و اگر بر سر کوهی هم باشد خدا را عبادت کند تا مرگش برسد.

روایت دوم)

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: خدای تبارک و تعالی فرماید: اگر در روی زمین جز یک مومن نباشد، با او از همه مخلوقم بی نیازی جوی و از ایمانش همدمی برای او سازم که به هیچ کس محتاج نباشد.

روایت سوم)

امام باقر علیه السلام فرمود: کسی را که خدا به این امر (تشیّع) آشنا کرد چه باک داد از اینکه بر سر کوهی باشد و از گیاه زمین بخورد تا بمیرد.

روایت چهارم)

کلیب بن معاویه گوید: شنیدم امام صادق علیه السلام می فرمود: برای مومن سزاوار نیست که از ترس وحشت با برادر و غیر برادرش مأنوس شود. مومن از نظر دینش عزیز است.(یعنی عزت و شرافت دینش از هر همدمی برای او بهتر و بالاتر است.)

روایت پنجم)

فضیل بن یسار گوید: خدمت امام صادق علیه السلام رسیدم در مرضی که جز سرش باقی نمانده بود(در لغت عرب در مورد لاغری زیاد گفته می‌شود.) فرمود:«ای فضیل! من بسیار می‌گویم کسی را که خدا به این امر (تشیع) آشنا کرد اگر بر سر کوهی باشد تا مرگش برسد، زیانی نیست.

 ای فضیل بن یسار! مردم راه راست و چپ پیش گرفتند و ما و شیعیان ما به صراط مستقیم هدایت شدیم.

ای فضیل بن یسار! اگر میان مشرق و مغرب از آن مومن باشد خیر اوست و اگر اعضائش را تکه تکه کنند، خیر اوست.

ای فضیل بن یسار! خدا نسبت به مومن جزء خیر انجام ندهد.

ای فضیل بن یسار! کسی که هدف و همتش یک چیز(رضای خدا) باشد، خدا هدفش را کارگزاری کند و کسی که همتش به همه سو متوجه باشد خدا باک ندارد که در چه دره‌ای هلاک شود.(یعنی خدا هدایت و توفیقش را از او برگیرد و او را به خود و هوی نفسش واگذارد تا در راه یکی از ادیان جان سپارد.)

 .

اصول کافی، ج3

ترجمه و شرح مصطفوی

.

ادامه »