خشم و غضب

روایت اول)

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: غضب ایمان را فاسد کند چنانکه سرکه عسل را.

روایت دوم)

میسر گوید: خدمت امام باقر علیه السلام از غضب سخن به میان آمد حضرت فرمود: همانا مرد غضب می کند و تا داخل دوزخ نشود هرگز راضی نگردد.پس هرکس بر مردمی خشمگین شد و ایستاده بود باید فوری بنشیند تا پلیدی شیطان از او دور شود و هرکس بر خویشاوندش غضب کند باید نزدیک رود و تنش را مس کند(مثلا دست به دست او کشد) زیرا خویشاوند هرگاه مس شود آرامش یابد.

روایت سوم)

امام صادق علیه السلام فرمود: غصب کلید هر شری است.

روایت چهارم)

اسحاق بن عمار گوید: شنیدم امام صادق علیه السلام می فرمود: در تورات نوشته است: ای آدمی زاد، هرگاه خشم گیری مرا به یاد آور تا تورا هنگام خشم به یاد آورم و با آنها که نابودشان می کنم نابودت نکنم و چون ستمی بر تو شد، به انتقام گیری من برای خود راضی باش زیرا انتقام گیری من برایت از انتقام گیری خودت بهتر است.

روایت پنجم)

امام صادق علیه السلام فرمود: مردی به پیغمبر صلی الله علیه و آله عرض کرد: یا رسول الله! مرا تعلیم ده.
فرمود: برو و غضب مکن
آن مرد گفت: همین مرا بس است.
به جانب قبیله خود رفت. ناگاه در میان قومش جنگی به پا شد و اسلحه پوشیده در برابر یکدیگر صف کشیدند. آن مرد هم چون چنان دید اسلحه پوشید و به صف ایستاد. آن گاه سخن پیغمبر صلی الله علیه و آله را به یاد آورد که به او فرمود: “غضب مکن".
سپس اسلحه را کنار گذاشت و نزد مردمی که دشمن قومش بودند آمد و گفت: ای مردم هر جراحت و قتل و زدن بی نشانه ایی که در افراد شما باشد به عهده من و من خون بهای آن را بهوشما می پردازم.
آن مردم گفتند هرچه چنین باشد به نفع شما و ما از شما به پرداخت این جریمه سزاوارتریم. سپس با یکدیگر صلح کردند و آن کینه از میان رفت.

روایت ششم)

امام باقر علیه السلام فرمود: این غضب شراره ایی است شیطانی که در دل آدمی زاد شعله ور می شود و چون کسی از شما خشمگین شود چشمانش سرخ شود و رگهای گردنش ورم کند و شیطان در وجودش درآید. پس هرگاه کسی از شما از این حالت خویش بترسد به زمین بچسبد زیرا وسوسه شیطان در آن هنگام از او دور شود.

روایت هفتم)

امام صادق علیه السلام فرمود: غضب دل شخص حکیم را نابود کند و فرمود: هرکس مالک غضب خود نباشد مالک عقل خود نخواهد بود.

روایت هشتم)

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: کسی که خود را از ریختن آبروی مردم نگه دارد خدا در قیامت از او بگذرد و هر که خشم خود را از مردم باز گیرد خدای تبارک و تعالی عذاب روز قیامت را از او بازگیرد.

.

اصول کافی، ج3

ترجمه مصطفوی

.

عصبیت

مقصود از عصبیت حمایت و طرفداری از فامیل و دوست است در راه ستم و عقیده باطل. طرفداری از مذهب و عقیده باطل پدران و دفاع از جهل و گمراهی و پایداری از عقیده ای که می دانسته باطل است.
نزدیک به معنی تعصب «حمیه و انقه» است.

روایت اول)

امام صادق علیه السلام فرمود: کسی که تعصب برد یا برایش تعصب داشته باشند رشته ایمان را از گردن خویش باز کرده است.

روایت دوم)

امام صادق علیه السلام فرمود: هر که تعصب کند خدا دستمال و سربندی از آتش به سر او بندد.

روایت سوم)

از علی بن الحسین علیهما السلام راجع به عصبیت پرسیدند فرمود: عصبیتی که صاحبش به سبب آن گناهکار است عصبیتی است که کسی بدان قوم خود را از نیکان قوم دیگر بهتر داند ولی دوست داشتن کسی قوم خود را عصبیت نیست، بلکه کمک کردن کسی قوم خود را بر ستم از جمله عصبیت است.

.

اصول کافی، ج3

ترجمه مصطفوی

.

رابطه تشیّع و صبر 

روایت اول)

عبدالواحد بن مختار گوید: امام باقر(ع) فرمود: ای عبدالواحد! مردی که دارای این عقیده(مذهب تشیّع) باشد هر چه مردم درباره او گویند زیانی به او نرساند. اگرچه بگویند دیوانه است و اگر بر سر کوهی هم باشد خدا را عبادت کند تا مرگش برسد.

روایت دوم)

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: خدای تبارک و تعالی فرماید: اگر در روی زمین جز یک مومن نباشد، با او از همه مخلوقم بی نیازی جوی و از ایمانش همدمی برای او سازم که به هیچ کس محتاج نباشد.

روایت سوم)

امام باقر علیه السلام فرمود: کسی را که خدا به این امر (تشیّع) آشنا کرد چه باک داد از اینکه بر سر کوهی باشد و از گیاه زمین بخورد تا بمیرد.

روایت چهارم)

کلیب بن معاویه گوید: شنیدم امام صادق علیه السلام می فرمود: برای مومن سزاوار نیست که از ترس وحشت با برادر و غیر برادرش مأنوس شود. مومن از نظر دینش عزیز است.(یعنی عزت و شرافت دینش از هر همدمی برای او بهتر و بالاتر است.)

روایت پنجم)

فضیل بن یسار گوید: خدمت امام صادق علیه السلام رسیدم در مرضی که جز سرش باقی نمانده بود(در لغت عرب در مورد لاغری زیاد گفته می‌شود.) فرمود:«ای فضیل! من بسیار می‌گویم کسی را که خدا به این امر (تشیع) آشنا کرد اگر بر سر کوهی باشد تا مرگش برسد، زیانی نیست.

 ای فضیل بن یسار! مردم راه راست و چپ پیش گرفتند و ما و شیعیان ما به صراط مستقیم هدایت شدیم.

ای فضیل بن یسار! اگر میان مشرق و مغرب از آن مومن باشد خیر اوست و اگر اعضائش را تکه تکه کنند، خیر اوست.

ای فضیل بن یسار! خدا نسبت به مومن جزء خیر انجام ندهد.

ای فضیل بن یسار! کسی که هدف و همتش یک چیز(رضای خدا) باشد، خدا هدفش را کارگزاری کند و کسی که همتش به همه سو متوجه باشد خدا باک ندارد که در چه دره‌ای هلاک شود.(یعنی خدا هدایت و توفیقش را از او برگیرد و او را به خود و هوی نفسش واگذارد تا در راه یکی از ادیان جان سپارد.)

 .

اصول کافی، ج3

ترجمه و شرح مصطفوی

.

ادامه »

مجموعه روایات درباره مدارا و سازگاری

روایت اول)

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: سه چیز است که هر که نداشته باشد هیچ کارش تمام نیست؛

پرهیزگاری که او را از نافرمانی خدا بازدارد.

خُلقی که به سبب آن با مردم بسازد.

بردباری که نادانی نادان را با آن رد کند.

روایت دوم)

امام صادق علیه السلام میفرمود: جبرئیل علیه السلام نزد پیغمبر صلی الله علیه و آله آمد و عرص کرد: ای محمد! پروردگارت سلام می رساند و می گوید: با مخلوقم مدارا کن.

روایت سوم)

امام صادق علیه السلام فرمود: رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: سازگاری با مردم نصف ایمان است و نرمی با آنها نصف زندگی.

روایت چهارم)

امام صادق علیه السلام فرمود: گروهی از قریش با مردم کم سازگاری کردند و از قریش رانده شدند در صورتی که به خدا سوگند که از نظر خانوادگی عیبی نداشتند و گروهی از غیر قریش با مردم خوش رفتاری نمودند و به خاندانهای عالی و بلند پیوستند.

.

اصول کافی، ج3

رجمه مصطفوی

مجموعه روایات درباره حیا

روایت اول)

امام صادق علیه السلام فرمود: حیا از ایمان و ایمان در بهشت است.

روایت دوم)

امام باقر یا امام صادق علیهما السلام فرمود: حیا و ایمان در یک رشته و هم دوشند و چون یکی از آن دو رفت دیگری هم در پی آن رود.

روایت سوم)

امام صادق علیه السلام فرمود: حیا و پاکدامنی و کند زبانی از ایمان باشند.

شرح: مقصود از کندزبانی، کم گوئی است.

روایت چهارم)

امام صادق علیه السلام فرمود: هرکس کم رو باشد، کم دانش است.

روایت پنجم)

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: حیا دو گونه است؛ حیا عقل و حیا حماقت؛ حیا عقل علم است و حیا حماقت نادانی.

روایت ششم)

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود: هر که چهار خصلت داشته باشد و از سر تا پا غرق گناهان باشد خدا انها را به حسنات تبدیل می کند: راستگوئی، حیا، خوش خلقی و سپاس گزاری.

.

اصول کافی، ج3

ترجمه مصطفوی

ادامه »

تفاوت ایمان و کفر

محمد بن حفص بن خارجه گوید: شنیدم مردی از امام صادق علیه السلام از قول مرجئه راجع به کفر و ایمان پرسید و عرض کرد: مرجئه بر ما احتجاج می کنند و می گویند:  کسی را که ما کافر میدانیم نزد خدا هم کافر است. همچنین مومن هم زمانی که به ایمانش اقرار کرد او را نزد خدا مومن می دانیم.

حضرت فرمود: سبحان الله! چگونه این دو برابرند؟! در صورتی که کفر فقط اقرار بنده است(اینکه خدائی نیست) و پس از اقرارش از او گواه و دلیلی نخواهند ولی ایمان ادعایی است که جز با دلیل ثابت نشود و دلیل مومن عمل و نیت اوست که اگر متفق شدند(نیت و عمل) بنده نزد خدا مومن است و کفر به هریک از این سه جهت نیت، قول و عمل ثابت می شوند. امّا احکام طبق گفتار و کردار جاری میشود( پس اگر کسی شهادتین را گفت و مقررات اسلامی را رعایت کرد باید او را مومن بدانیم و احکام ایمان را نسبت به او اجرا کنیم اگرچه نیست اش برخلاف عملش باشد.) زیرا چه بسا شخصی که مومنین به ایمانش شهادت دهند و احکام مومنین بر او جاری کنند ولی او نزد خدا کافر باشد. وگاهی هم درباره کسانی که احکام مومنین جاری شده، درست انجام شده است.

نکته: مرجئه جماعتی هستند که عقیده دارند با وجود ایمان هیچ گناهی زیانی به آن وارد نمی کند و هرچند که گناه داشته باشند اگرچه از نوع کبیره هم باشد به بهشت می روند اما با وجود کفر هیچ طاعتی سود ندهد.

.

اصول کافی، ج3

ترجمه مصطفوی

حقیقت ایمان

روایت اول)

امام صادق علیه السلام درباره قول خدای عزوجل:« رنگ آمیزی خداست کیست که رنگ آمیزی اش از خدا بهتر باشد؟» 138 سوره2. فرمود: مقصود اسلام است.

و درباره قول خدای عزوجل « بدست آویزی محکم چنگ زده است.» 256سوره2. فرمود: آن دست آویز ایمان به خدای یگانه بی شریک است.

روایت دوم)

جمیل گوید: از امام صادق علیه السلام درباره قول خدای عزوجل«اوست که سکینه را در دلهای مومین نازل کرده.» پرسیدم.

فرمود:« آن سکینه ایمان است و اینکه فرماید:« و با روحی از خود تأییدشان کرد.» آن روح ایمان است.

راجع به قول خدای تعالی « کلمه تقوی را گردن گیرشان ساخت.»26سوره48 پرسیدم، فرمود:«آن کلمه ایمان است.»

.

اصول کافی، ج3

ترجمه مصطفوی